Narodzić się z wody i Ducha

ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO
(Iz55,1-11; 1J 5,1-9; J1,29; Mk1,7-11)

     Warunkiem koniecznym zbawienia jest wiara, od niej bowiem rozpoczyna się każda chrześcijańska przygoda życia. Jej początek jednak zawsze jest inicjowany przez Boga. To On daje człowiekowi dobre natchnienia, odsłania kawałek siebie, rozpala fascynację sobą, co razem wzięte rodzi decyzję wyboru właśnie Jego. 
     Dla swojej wiary każdy będzie poszukiwał uzasadnień, czyli racji dowodowych. Z zasady swojej wiara dąży do zrozumienia, więc tym samym prowokuje osobę ludzką do głębokich refleksji w celu jej potwierdzenia jej sensowności. Ograniczoność rozumu i natury oraz sztywne ramy ludzkiej logiki prędzej czy później doprowadzą każdego do momentu, w którym racjonalność będzie musiała ustąpić wierze – nadprzyrodzonej łasce Boga. Umysł ludzki nigdy nie wytrzyma konfrontacji z pozaracjonalnym doświadczeniem Bożej obecności. W tym kontekście wiara, jak pisał poeta ks. Jan Twardowski, staje się spotkaniem po ciemku, w którym ludzkie zmysły klękają na kolana przyznając wyższość pozaracjonalnej intuicji.
     Wspominamy dzisiaj wydarzenie chrztu Pana Jezusa w Jordanie. Jest to event, od którego Jezus rozpoczyna swoją działalność publiczną w Palestynie. Potwierdzenie Jego zbawczej misji znajdujemy w niezwykłości całej sytuacji. Towarzyszą jej znaki z nieba i głos Ojca poświadczający wyjątkowość posłannictwa Jezusa.
     Chrzest Pański zwraca uwagę na naszą przynależność do Boga i Kościoła. Przypomina o tym, czym są narodziny z wody i Ducha, o których Jezus rozmawiał z Nikodemem. 
     Narodzić się z Boga znaczy tyle, co uwierzyć w to, że Jezus Chrystus jest Mesjaszem, Wcielonym Słowem, które przyjmując ludzką postać raz na zawsze weszło w naszą historię. Narodzić się z Boga znaczy uwierzyć w Jego Obecność, w życiodajny oddech Ducha i w Łaskę, dzięki której zostaliśmy zbawieni. Narodzić się z Boga znaczy wreszcie uwierzyć w rzeczywistość Królestwa Bożego na ziemi, do którego zostaliśmy wszczepieni dzięki paschalnej ofierze Jezusa Chrystusa.
     W Piśmie świętym, zwłaszcza w ewangeliach, wiele jest mowy o narodzinach dla Boga, o powtórnych narodzinach z wody i Ducha, o rozpoczęciu w sobie nowego życia, o nowym życiu, które rodzi się z wiary w Boga, i które utrwala się w człowieku przez przyjęcie sakramentu chrztu świętego. Wiara i sakrament chrztu, będąc wielką Łaską Boga, wszczepiają nas w społeczność dzieci bożych, w organizm Kościoła oraz w duchowe dziedzictwo Abrahama. 
     Na ile to możliwe spróbuj przypomnieć sobie swój własny chrzest. Z pewnością będzie to dobra okazja, by teraz już osobiście, a nie poprzez rodziców, którzy wówczas na rękach przynieśli cię do kościoła, złożyć wyznanie własnej wiary. Niech powrót do początku wiary odnowi w tobie obecność łaski i na powrót napełni cię ożywczym tchnieniem Ducha.